Obudziłaś się i spojrzałaś na zegarek, który wskazywał 12:00. Wstałaś leniwie z łóżka, poszłaś do łazienki. Po porannej toalecie ubrałaś się w pierwsze ciuchy, które wpadły Ci w ręce:
Podeszłaś do okna i ujrzałaś piękny słoneczny dzień. Zeszłaś na dół i zrobiłaś sobie śniadanie. Włożyłaś białe trampki, zabrałaś ze sobą klucze, telefon i wyszłaś na zewnątrz. Poczułaś podmuch ciepłego wiatru i zapach świeżo skoszonej trawy. Zamknęłaś drzwi i ruszyłaś przed siebie. Dużo myślałaś o przyjaciołach. Coraz bardziej za nimi tęskniłaś, ale bałaś się spotkania, bo wiedziałaś, że w końcu będziesz musiała powiedzieć prawdę Liam'owi. Usłyszałaś dziwny dźwięk, który wydobywał się z Twojego żołądka. Postanowiłaś pójść zjeść coś do Nando's. Gdy Twoim oczom ukazał się wielki napis, świadczący o tym, że jesteś na miejscu, otworzyłaś drzwi i weszłaś do środka. Patrząc na wnętrze restauracji przypomniałaś sobie wszystkie chwile spędzone tutaj z chłopakami. Od waszego ostatniego spotkania minęły dwa lata, a Ty nadal kochałaś go tak mocno jak wcześniej. Tęskniłaś za nimi, za ich wygłupami i poczuciem humoru, ale najbardziej za tym, że mogłaś z nimi o wszystkim porozmawiać. Nie zdążyłaś powiedzieć Daddy'emu wszystkiego, bo tak nagle wyjechali. W głębi serca bałaś się też jego reakcji, więc zdecydowałaś, że powiesz mu jak wróci. Nagle z Twoich oczu wylał się strumień łez, bo zobaczyłaś jak Liam stał tam i obściskiwał się z jakąś dziewczyną. Kiedy go ujrzałaś wszystkie Twoja skrywane uczucia do niego wróciły, ale to nie miało już znaczenia. Nie spodziewałaś się takiego obrotu sprawy. Myślałaś, że kiedy wróci powiesz mu wszystko, a on Cię przytuli i powie, że niepotrzebnie się martwiłaś. Teraz żałowałaś, że nie powiedziałaś mu tego przed ich wyjazdem. Szybko pobiegłaś w stronę domu. Nie chciałaś nikogo widzieć i z nikim rozmawiać. Chciałaś po prostu zostać sama ze swoim problemem i spróbować rozwiązać go po swojemu. Twoje serce rozbiło się na miliony kawałków i wiedziałaś, że tylko Liam może je poskładać. Zamknęłaś drzwi domu i zsunęłaś się po ścianie. Po chwili z Twoich oczu wypłynęło jeszcze więcej łez. Poszłaś do swojego pokoju i położyłaś się na łóżku. Nie miałaś na nic ochoty ani siły. Tak bardzo go kochałaś i za nim tęskniłaś, a on nawet nie zadzwonił, żeby powiedzieć Ci, że przyjechał, pewnie jak zwykle był zajęty. Owszem chciałaś, żeby był szczęśliwy, ale to Ty chciałaś dać mu to szczęście. Nie chciałaś się załamywać. W końcu miałaś jeszcze czterech cudownych przyjaciół. Po jakimś czasie udało Ci się zasnąć. Obudził Cię telefon. Spojrzałaś na wyświetlacz, widniał na nim napis: Niall. Zastanawiałaś się po co dzwoni. Z ciekawości szybko nacisnęłaś zieloną słuchawkę i usłyszałaś:
- Hej [T.I.]. Jesteśmy w Londynie. Zaraz u Ciebie będziemy.
- Co? Ale...
- Nie ma żadnego "ale". Będziemy za pół godziny.
Rzuciłaś telefon na łóżko. Zaczęłaś szybko szukać czegoś w co możesz się ubrać. Po długich poszukiwaniach zdecydowałaś się na to:
Wzięłaś szybki prysznic. Gdy byłaś już gotowa usłyszałaś dzwonek do drzwi, więc szybko zbiegłaś na dół. Strasznie bałaś się tego spotkania. Serce waliło ci jak oszalałe, a oddech stał się płytszy i przyspieszył. Zaczął boleć Cię brzuch. Nie myśląc ze strachu szybko otworzyłaś drzwi.
